Hydrauliczne mity z internetu – co jest bzdurą, a co ma sens w praktyce

W skrócie: ten wpis nie jest przeciwko domowym sposobom, tylko przeciwko ślepemu wierzeniu w internetowe mity. Pokazuję, kiedy soda z octem, lekka chemia i proste czyszczenie mają sens, a kiedy lepiej odpuścić eksperymenty i wezwać hydraulika – zanim z lekkiego zatoru zrobi się awaria za kilka tysięcy.

Internet jest pełen „złotych rad”, jak udrożnić rury bez hydraulika. Soda z octem, drut, wieszaki, odkurzacz przy muszli, mieszanie kilku środków chemicznych… Części osób przy lekkich problemach faktycznie coś z tego pomoże – i one nigdy do mnie nie dzwonią. Do hydraulika trafiają dopiero ci, u których domowe sposoby nie zadziałały albo zrobiły z lekkiego zatoru poważną awarię.

Od ponad dwudziestu lat jeżdżę po łódzkich mieszkaniach – od Bałut po Górną, od bloków z wielkiej płyty po nowe apartamentowce. W tym wpisie pokazuję, jak wyglądają „internetowe patenty” z mojej perspektywy: nie te, które akurat zadziałały, tylko te, po których trzeba ratować instalację, brodzik albo sufit u sąsiada. Jeżeli zamiast kolejnych eksperymentów wolisz od razu wezwać fachowca od profesjonalnego udrażniania rur w Łodzi, masz taką możliwość – dalej wyjaśniam, kiedy to się naprawdę opłaca.

Dlaczego widzę tylko te przypadki, które się nie udały?

Zanim przejdziemy do mitów, ważne zastrzeżenie. Jeśli ktoś miał delikatnie przytkany syfon w zlewie, zdjął go, wyczyścił, zalał na końcu trochę sody i octu – i problem zniknął – taka osoba nie potrzebuje hydraulika. Nie mam szans dowiedzieć się, że u niej „domowy sposób” zadziałał.

Do mnie trafiają sytuacje, w których:

• zator był dużo poważniejszy niż tylko osad z mydła,
• ktoś wlał kilka różnych środków chemicznych „dla lepszego efektu”,
• użyto za dużo preparatu i za gorącej wody w plastikowej instalacji,
• drutem, wieszakiem albo przypadkową spiralą uszkodzono uszczelki, syfon lub rurę.

Dlatego w tym wpisie opisuję przede wszystkim skutki uboczne – to, co widzę w praktyce w łódzkich mieszkaniach, a nie te przypadki, w których lekki zator sam puścił po odrobinie domowego środka. Nie neguję, że czasem takie sposoby pomagają. Pokazuję, gdzie kończy się rozsądny eksperyment, a zaczyna proszenie się o kłopoty.

💡 Czy wiesz, że…?

Większość poważnych zatorów nie powstaje „z dnia na dzień”, tylko narasta tygodniami. Najpierw woda spływa trochę wolniej, potem pojawia się lekkie bulgotanie i sporadyczne cofki. Zignorowanie tych objawów, a później gwałtowne eksperymenty z kilkoma środkami chemicznymi naraz to najprostszy sposób, żeby z lekkiego problemu zrobić awarię za kilka tysięcy.

Środki chemiczne do rur mają sens tylko przy lekkich osadach z mydła i tłuszczu. Nie rozpuszczą włosów, chusteczek, wsuwek ani monet, a tym bardziej nie „odmłodzą” starych rur żeliwnych. Przy poważniejszych zatorach i zarosłych pionach jedynym skutecznym rozwiązaniem jest mechaniczne udrażnianie – spirala, frezowanie lub inspekcja kamerą.

Najgroźniejsze domowe eksperymenty zaczynają się wtedy, gdy mieszamy chemię „na oko”. Dosypywanie kolejnych porcji, łączenie różnych preparatów i zalewanie wszystkiego wrzątkiem potrafi przegrzać plastikowe rury, wygryźć uszczelki i stworzyć twardą breję, której nie chce ruszyć nawet profesjonalna spirala. Zamiast pomóc, blokujemy instalację na beton.

Drut, wieszaki i przypadkowe „spirale” z szafy często robią większe szkody niż sam zator. Takie „narzędzia” rysują ścianki rur, potrafią przebić cienkie kolanka, zsunąć uszczelki albo uszkodzić syfon pod brodzikiem. Efekt? Instalacja nadal jest zapchana, a do tego dochodzi wyciek, przeciek pod brodzikiem lub konieczność wycinania fragmentu rury, żeby wyjąć to, co utknęło.

Mity o chemii do udrażniania rur (soda, ocet, Kret)

Mit 1: „Soda i ocet wyczyszczą każdą rurę, nawet stare żeliwo”

W internecie mieszanka sody i octu jest przedstawiana jak cudowny lek na wszystkie rury – od plastikowych pod zlewem po kilkudziesięcioletnie piony żeliwne. W praktyce ma ona sens tylko przy lekkich osadach z mydła i tłuszczu, gdy instalacja jest jeszcze częściowo drożna.

Soda z octem:

• może pomóc rozruszać lekki nalot w syfonie czy krótkim poziomie,
• nie rozpuści włosów, patyczków, chusteczek ani resztek silikonu,
• nie oczyści zarosłego kamieniem pionu żeliwnego, w którym przekrój jest miejscami o połowę mniejszy niż na projekcie.

Problem zaczyna się, gdy ktoś wlewa takie mieszanki do rur, w których od lat odkłada się kamień, rdza i brud, a do tego są tam załamania, trójniki i redukcje. Wtedy chemia najczęściej nie „czyści”, tylko dokleja się do tego, co już jest w środku, tworząc twardą, trudną do ruszenia breję.

Jeśli mieszkasz w starej łódzkiej kamienicy albo bloku z żeliwnymi pionami i chcesz zobaczyć, jak to wygląda w praktyce, zajrzyj do poradnika „Łódź żeliwem stoi” – o starych żeliwnych rurach kanalizacyjnych.

Osobna historia to wlewanie sody i octu w instalacje, gdzie wcześniej już było kilka innych środków. Mieszanie chemii w rurze jest jak małe, domowe laboratorium – tylko że nikt nie kontroluje reakcji ani oparów.

Mit 2: „Jak nie idzie, trzeba wlać więcej środka”

To jeden z najdroższych mitów. Rura nie puściła po pierwszym podejściu? Internet podpowiada: „dolej, wsyp więcej, powtórz”. W rzeczywistości większość preparatów do udrażniania rur ma w instrukcji jasno podany czas działania i zalecaną ilość. Producent nie wymyśla tego dla zabawy – chodzi o reakcję chemiczną, temperaturę i bezpieczeństwo materiałów.

Co widzę na miejscu, gdy ktoś „dla pewności” użył kilka razy więcej niż trzeba:

• sklejone kryształy środka i tłuszczu w syfonie lub podejściu,
• odbarwione i nadgryzione uszczelki,
• plastikowe elementy, które po kilku dawkach i gorącej wodzie zaczęły się deformować,
• resztki żrącej chemii, które utrudniają potem mechaniczne udrażnianie spiralką.

Zamiast delikatnie wyczyścić lekki osad, mamy zabetonowany zator i instalację, która po takiej „kuracji” nadaje się tylko do wymiany fragmentu. Jeśli chcesz świadomie korzystać z preparatów do rur, a nie robić z instalacji laboratorium, zerknij na poradnik jakie są środki chemiczne do udrażniania rur i kiedy ich używać.

Mit 3: „Chemia rozpuści wszystko – włosy, chusteczki, monety, wsuwki”

Chemiczne środki do rur są zaprojektowane głównie do rozpuszczania tłuszczu i częściowo osadów mydlanych. Nie są w stanie zjeść metalu, plastiku czy silikonowych korków. Jeśli w odpływie utknęła wsuwka, zatyczka z maszynki do golenia, guzik albo moneta, żadna chemia tego nie „zniknie”.

Najczęstszy scenariusz, który widzę:

• mały przedmiot blokuje przepływ w syfonie lub podejściu,
• domownik zamiast go delikatnie wyjąć – wlewa coraz więcej środków,
• ciało obce zostaje oblepione agresywną breją,
• próba mechanicznego udrażniania po takim eksperymencie jest trudniejsza, bo wszystko jest śliskie i żrące.

W efekcie zamiast prostego wyjęcia przedmiotu robi się pełna akcja: zabezpieczenie, przepłukanie, ostrożne operowanie spiralą, czasem rozbieranie większej części instalacji.

Mity o „drucie i wieszaku” do przepychania rur

Mit 4: „Wystarczy drut albo wieszak, żeby przepchać rurę”

Drut i wieszaki z szafy to jedne z najgorszych „narzędzi hydraulicznych”, jakie wymyślił internet. Owszem, da się nimi coś dłubać w rurze, ale trzeba się liczyć z tym, że:

• porysują ścianki odpływu,
• łatwo nimi przebić cienką rurę lub uszkodzić syfon,
• można zsunąć, zniszczyć uszczelki albo zaczepić i zerwać element, który normalnie spokojnie by wytrzymał.

Spirala kanalizacyjna, nawet ręczna, jest do tego zaprojektowana – ma odpowiednią sztywność, kształt końcówki, pracuje w kontrolowany sposób. Drut i wieszak to loteria. Widziałem już i popękane kolanka, i zarysowane na wylot cienkie węże harmonijkowe, które potem zaczynały przeciekać dopiero po jakimś czasie.

Mit 5: „Jak nie idzie, trzeba mocniej docisnąć”

W mechanice instalacji kanalizacyjnych zasada jest prosta: im bardziej ktoś „szarpie” i dociska na siłę, tym większe rachunki ma potem za naprawę. Jeśli spirala, drut czy cokolwiek innego nagle się blokuje, to oznacza, że trafiło na kolanko, trójnik, przesunięcie rury albo ciało obce. Dociśnięcie na siłę nie „magicznie” tego ominie – najczęściej po prostu coś uszkodzi.

W praktyce kończy się to tak, że przyjeżdżam do mieszkania, w którym:

• instalacja jest nadal zapchana,
• spirala albo drut utknęły tak, że trzeba rozcinać rurę,
• część elementów trzeba wymienić, chociaż wcześniej nadawały się do normalnego udrożnienia.

Jeżeli chcesz użyć spirali z głową, a nie „na oślep”, krok po kroku pokazuję to w poradniku jak używać ręcznej spirali do przepychania rur.

Mity o odpływach liniowych i brodzikach

Mit 6: „Odpływ liniowy jest samoczyszczący – wystarczy chemia raz na jakiś czas”

To mit, który widzę szczególnie często w nowych łazienkach. Ładny odpływ, brodzik z płytkami, ruszt ze stali nierdzewnej – wszystko wygląda nowocześnie, więc użytkownik zakłada, że „to się będzie samo czyścić”. A potem po roku woda stoi przy ruszcie, korek z włosów i mydła siedzi w koszyczku, a na korytku odkłada się tłusty osad.

Odpływ liniowy wymaga regularnego, mechanicznego czyszczenia:

• zdjęcia rusztu,
• wyjęcia koszyczka i syfonu,
• usunięcia włosów i brudu,
• przepłukania wszystkiego gorącą wodą.

Sama chemia wlana na zaklejony koszyczek i syfon jedynie przesunie problem kawałek dalej lub doklei się do osadów, zamiast je usunąć.

Mit 7: „Jak woda stoi przy ruszcie, to trzeba wlać Kret, a nie zdejmować ruszt”

To krótsza wersja: „nie chce mi się rozbierać, wleję środek, będzie szybciej”. W praktyce efektem jest często chemia nagromadzona tuż pod rusztem, uszkodzone elementy plastikowe i uszczelki, a zator jak był, tak jest. Do tego dochodzi ryzyko odkształcenia elementów przy gorącej wodzie.

Zdjęcie rusztu i wyczyszczenie koszyczka ręcznie zajmuje kilka minut. Naprawa odpływu po zalaniu albo rozszczelnieniu – zdecydowanie dłużej i drożej. Jeśli chcesz zobaczyć, jak krok po kroku bezpiecznie ogarnąć taki problem, zajrzyj do poradnika zapchany odpływ liniowy w brodziku lub kabinie prysznicowej – co robić, jak odetkać.

Mity o WC, zlewach i kuchni

Mit 8: „Wszystko, co się mieści w muszli, można spuścić”

Muszla WC to nie kosz na śmieci. Chusteczki nawilżane, ręczniki papierowe, resztki jedzenia, kości, podpaski, patyczki kosmetyczne – to wszystko prędzej czy później utworzy korek. W rurze, w kolanku, w pionie. Internetowe porady typu „spuść, przecież się zmieściło” są jednym z głównych źródeł poważnych zatorów w blokach i kamienicach.

Podobnie w kuchni: fusy z kawy, tłuszcz, olej po smażeniu. Zamiast „czyścić rurę jak szczotka”, fusy odkładają się razem z tłuszczem, tworząc twardy czop. Olej i smalec wylane do zlewu w połączeniu z chłodną rurą robią w środku coś, co bardziej przypomina świecę niż drożną instalację.

Jeżeli problem dotyczy samego papieru toaletowego, a muszla jest „tylko” zapchana, więcej praktycznych wskazówek znajdziesz w poradniku WC zapchane papierem – co robić, czego unikać. Gdy do toalety wpadły klucze, zabawka, telefon czy inny przedmiot, warto zajrzeć do wpisu wpadło mi coś do toalety – co robić, czego nie robić.

Mit 9: „Fusy z kawy czyszczą rury, bo działają jak papier ścierny”

To ładnie brzmi w komentarzach, ale rzeczywistość kanalizacyjna jest inna. Fusy przyklejają się do tłuszczu, osadów i chropowatych miejsc w rurach (szczególnie w starym żeliwie), tworząc coraz twardszą warstwę. Potem do kompletu dochodzi przypadkowa chusteczka, skórka od czegoś czy resztki makaronu – i z drobnych fusów robi się korek, który trzeba już ruszyć mechanicznie.

Jeżeli interesuje Cię konkretny scenariusz „woda stoi w komorze zlewu”, znajdziesz osobny poradnik zapchany zlew w kuchni – co zrobić, czego nie robić.

Mit 10: „Jak woda stoi w zlewie, to trzeba dusić tłokiem, aż puści”

Tłok gumowy ma sens przy prostych zatorach, ale z wyczuciem. Długie, agresywne pompowanie „aż puści” potrafi:

• rozszczelnić połączenia rur pod zlewem,
• zepchnąć brud do zmywarki, jeśli jest podłączona nieprawidłowo,
• załatwić uszczelki w syfonie, który potem zacznie sączyć.

Często wystarczy spokojne rozkręcenie syfonu, wyczyszczenie go i przepłukanie, zamiast siłowego pompowania pół godziny.

Mit 11: „Magiczna butelka do przepychania toalety”

Patent z obciętą plastikową butelką zamiast tłoka wygląda efektownie na filmie: butelkę wbija się w otwór muszli, a szybkim ruchem „pompuje” wodę. W praktyce to po prostu prowizoryczny tłok – tyle że z gorszym uszczelnieniem, mniejszą kontrolą i większym ryzykiem chlapania.

Z mojej perspektywy najczęstsze problemy z tym sposobem to:

• brak szczelności – część energii idzie w bok, a nie w rurę,
• chlapanie zanieczyszczoną wodą na podłogę, deskę i ściany,
• ryzyko uszkodzenia delikatnych powłok w nowoczesnych miskach przy zbyt agresywnych ruchach,
• brak efektu przy zatorach głębiej w instalacji lub przy ciałach obcych (np. zabawka, szmata, plastik).

Jeżeli zator jest naprawdę lekki, równie dobrze poradzi sobie z nim zwykły tłok z dobrą gumą. Jeżeli jest poważniejszy, „magiczna butelka” skończy się tylko większym bałaganem w łazience, a nie drożną toaletą.

Mit 12: „Folia na sedes, jedno mocne dociśnięcie i po problemie”

Drugi hit z internetu to oklejanie muszli folią spożywczą, spuszczenie wody, a potem mocne dociśnięcie folii dłonią, żeby wytworzyć „superciśnienie”. Na filmach wygląda to spektakularnie, ale trzeba pamiętać, że cała ta zabawa odbywa się tuż nad zawartością muszli.

Co może pójść nie tak:

• folia odkleja się albo pęka w najmniej odpowiednim momencie – wszystko ląduje na podłodze,
• zbyt duże „ciśnienie” wpycha brudną wodę do zakamarków, pod deskę, w szczeliny, które trudno potem doczyścić,
• przy zatorach głębiej w instalacji ciśnienie szuka ujścia gdzie indziej – np. w innych przyborach sanitarnych lub kratce podłogowej,
• nikt nie myśli o tym, co jest w rurze przed takim eksperymentem – jeśli było tam już kilka rodzajów chemii, to gwałtowne przepychanie może wypchnąć je na zewnątrz.

W teorii folia zadziała jak jednorazowy, płaski tłok. W praktyce wystarczy jedno pęknięcie, żeby zamiast „sprytnego triku z internetu” mieć generalne sprzątanie łazienki i kontakt z tym, co normalnie ma zostać w rurze.

Dlaczego „magiczne patenty” z internetu na filmach prawie zawsze działają?

Większość nagrań z „cudownym” przepychaniem toalety butelką, folią czy innym patentem jest przygotowana w sterylnych warunkach: muszlę celowo zapycha się samym papierem toaletowym, bez chusteczek, ręczników, podpasek, zabawek czy innych „niespodzianek”, które spotyka się w prawdziwych zatorach. Papier ma się skleić na chwilę, a potem puścić – bo tak wygląda dobrze na kamerze.

Trzeba też pamiętać, że widzisz tylko udane ujęcie. Nikt nie pokazuje pięciu nieudanych prób, sytuacji, w których woda wychlapuje na podłogę, ani momentów, gdy patenty z internetu kończą się wezwaniem hydraulika. W normalnych mieszkaniach zatory są mieszanką papieru, chusteczek, tłuszczu, czasem dziecięcych zabawek albo szmat – i tam butelka czy folia przestają być „magiczne”.

Jako hydraulik mógłbym nagrać dziesiątki filmów z prawdziwych interwencji przy zapchanych toaletach i pionach. Problem w tym, że rzeczywistość kanalizacyjna jest po prostu mało estetyczna – to, co widzę na co dzień w rurach i muszlach, dla większości osób byłoby zwyczajnie niesmaczne. Dlatego zamiast efektownych nagrań z papierowymi zatorami wolę opisać na spokojnie, co w praktyce działa, a co może skończyć się awarią i niepotrzebnymi kosztami.

Domowe sposoby, które mają sens – i granica, której lepiej nie przekraczać

Nie chodzi o to, żeby każdy przytkany zlew kończył się od razu wizytą hydraulika. Są rzeczy, które spokojnie można zrobić samodzielnie w łazience czy kuchni – pod warunkiem, że robi się je z głową.

Co zwykle uważam za rozsądne:

• rozkręcenie i wyczyszczenie syfonu pod zlewem czy umywalką,
• zdjęcie rusztu i wyczyszczenie koszyczka w odpływie liniowym,
• usunięcie widocznych włosów i brudu,
• przepłukanie instalacji kilkoma litrami gorącej (niekoniecznie wrzącej) wody po mechanicznym usunięciu zatoru,
• ostrożne użycie środka chemicznego zawsze zgodnie z instrukcją – bez „dolewania na oko” i mieszania kilku produktów.

Listę rzeczy, które absolutnie nie powinny lądować w toalecie, zebrałem w poradniku czego nigdy nie wolno wrzucać do toalety – to prostsza i tańsza profilaktyka niż późniejsze udrażnianie pionów.

Za granicą domowych eksperymentów stawiam sytuacje, gdy:

• woda cofa się w kilku punktach naraz (np. brodzik, umywalka, kratka),
• zator dotyczy pionu żeliwnego albo poziomu pod posadzką,
• problem powtarza się regularnie co kilka tygodni,
• instalacja jest stara lub po „partyzanckich” przeróbkach,
• w rurach jest już tyle chemii, że dalsze dolewanie to tylko zwiększanie ryzyka.

W takich przypadkach rozsądniej i taniej jest wezwać fachowca z odpowiednim sprzętem niż dalej testować pomysły z komentarzy pod filmem.

Dlaczego nie warto robić z rur domowego laboratorium chemicznego?

Historii z Łodzi, w których „tani domowy sposób” kończy się bardzo drogą naprawą, mógłbym opowiadać godzinami. Wspólny mianownik jest zwykle taki sam:

• pierwsze objawy były zignorowane – woda spływała wolniej, ale „jakoś to było”,
• potem poszły w ruch coraz mocniejsze środki i coraz dziwniejsze patenty,
• na końcu, gdy już nic nie działa, dzwoni telefon z prośbą o pilną interwencję.

Koszt jednego rozsądnego przyjazdu hydraulika z udrażnianiem mechanicznym jest najczęściej dużo niższy niż:

• wymiana uszkodzonych od chemii rur i syfonów,
• naprawa przecieków pod brodzikiem,
• remont sufitu u sąsiada po zalaniu.

Jeżeli chcesz zrobić wszystko, co się da „po domowemu”, ale z głową, zamiast w ciemno mieszać mity z internetu, zobacz też poradnik jak samodzielnie udrożnić rury kanalizacyjne.

Jeżeli widzisz, że zator nie jest tylko lekkim spowolnieniem odpływu, pojawia się bulgotanie, cofa się woda w kilku miejscach albo domowe sposoby już nie działają – to jest moment, kiedy warto odstawić mity z internetu i zadzwonić po fachowca.

Masz dość eksperymentów z internetowymi patentami?

Jako hydraulik działający w Łodzi od ponad dwóch dekad na co dzień zajmuję się udrażnianiem rur, pionów i odpływów – zarówno w starych kamienicach z rurami żeliwnymi, jak i w nowych blokach z delikatnymi instalacjami z tworzywa. Zamiast kolejnych prób z sodą, octem, drutem i przypadkową chemią mogę po prostu przyjechać, zdiagnozować problem i usunąć zator sprzętem do tego przeznaczonym.

Jeśli potrzebujesz pomocy na terenie Łodzi i okolic – od Bałut, Górnej, Polesia i Widzewa po miejscowości ościenne – możesz zadzwonić pod numer 698 987 713. Pracuję bez pośredników, a każdą sytuację traktuję indywidualnie: oglądam, tłumaczę, naprawiam.

Najczęstsze pytania o domowe sposoby i mity hydrauliczne

Czy soda i ocet są całkowicie złe do udrażniania rur?

Nie, soda i ocet nie są z definicji „złe”. Mogą pomóc przy lekkich osadach z mydła i tłuszczu, gdy odpływ jest jeszcze częściowo drożny. Problem w tym, że wiele osób próbuje tej mieszanki na poważnych zatorach, rurach żeliwnych, zablokowanych pionach albo po wcześniejszym użyciu kilku innych środków chemicznych. W takich sytuacjach soda z octem nie rozwiązuje problemu, a bywa, że go pogłębia. Jako hydraulik widzę głównie skutki nieudanych eksperymentów, a nie te przypadki, gdzie lekki zator faktycznie puścił.

Czy popularne środki granulatowe i żele mogą zniszczyć rury?

Każdy środek użyty zgodnie z instrukcją i w rozsądnej ilości ma pewien margines bezpieczeństwa. Problemy zaczynają się, gdy ktoś sypie lub wlewa kilka razy więcej niż zaleca producent, miesza różne preparaty i zalewa wszystko wrzątkiem. Wtedy powstają zbitki kryształów i tłuszczu, które potrafią zatkać syfon na beton, a wysoka temperatura i agresywna chemia mogą odkształcić plastikowe elementy i uszkodzić uszczelki. Widziałem już niejedną instalację, którą trzeba było wymienić nie z powodu wieku, ale z powodu „kuracji” zbyt mocną chemią.

Czy można przepychać rury drutem albo wieszakiem?

Technicznie można – pytanie tylko, ile to będzie kosztować w naprawie. Drut i wieszaki nie są narzędziami do kanalizacji. Łatwo nimi porysować albo przebić rurę, zsunąć uszczelkę, uszkodzić syfon czy folię uszczelniającą pod brodzikiem. Profesjonalna spirala kanalizacyjna ma odpowiednią sztywność, kształt i pracuje w kontrolowany sposób. Drut wprowadzony „na czuja” robi więcej szkód niż pożytku, a ja później muszę najpierw wyjąć to, co utknęło w rurze, a dopiero potem zająć się właściwym zatorem.

Kiedy lepiej od razu wezwać hydraulika, zamiast testować porady z internetu?

Jeśli zator dotyczy tylko jednego syfonu i pierwszy raz widać lekkie spowolnienie odpływu, można spróbować delikatnych, mechanicznych metod i ewentualnie łagodnego środka według instrukcji. Warto natomiast od razu dzwonić po hydraulika, gdy woda cofa się w kilku punktach, pojawia się bulgotanie w pionie, zator wraca co kilka tygodni, instalacja jest stara (żeliwne piony) albo w rurach jest już „koktajl” z różnych środków chemicznych. W takich sytuacjach eksperymenty zwykle tylko podnoszą koszt późniejszej naprawy.

Czy domowe sposoby zawsze są złe i trzeba od razu dzwonić po fachowca?

Nie, rozsądne domowe działania – takie jak wyczyszczenie syfonu, zdjęcie rusztu odpływu liniowego, usunięcie widocznych włosów czy przepłukanie instalacji gorącą wodą – mają sens i często wystarczą przy drobnych problemach. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast prostego czyszczenia ktoś sięga od razu po mocną chemię, miesza różne preparaty, używa drutu lub wieszaka i ignoruje pierwsze objawy poważniejszego zatoru. Ten wpis nie jest zakazem domowych sposobów, tylko ostrzeżeniem przed mitami, które widuję potem w praktyce, gdy trzeba ratować instalację.